Тыва поэзияның дээжизи

    0
    1

    Айлаңмаа Доңгак,
    Тываның чогаалчылар эвилелиниң кежигүнү.

    Терек

    Шаңныг соокта, чанагаш дег,
    Чаржай берген терек сени
    Дүвү ошкап, хыраа хаарып,
    Дүне-хүндүс дүвүредир.

    Сыйлып калган будук-дөстен
    Сыстып келген карак чажы
    Ак шаң туман тыныжынга,
    Аймаараан дег, кылая-дыр.

    Ханы балыг эттине бээр,
    Карак чажын шеглеп болур
    Чырык час кээр. Оңгарлыр сен.
    Чылыг келир, чыргай бээр сен.

    * * *

    Сени уттуп, сенден ырап шыдавадым,
    Сээң үнүң уян тода дыңналы-дыр.
    Чазык арның хүлүмзүрүг долу чайнап,
    Чанымда дег, карактарга чуруттунар.

    Сеткиливис куюм ыры бисти кый деп,
    Сээң-биле мени черле каттыштырбаан.
    Уйгу-дүште эргеленчип чорза-даа,
    Удазын дег, салымывыс доңнаттынмаан.

    Сылдыстар

    Мөңге меңги тыныжындан тывылган
    Мөңгүннелген дамды сугнуң кавайы
    Сылдыс хөлүм чалгыглары бырлаңнаан,
    Сыдым октап, аргамчылап ойнаан.

    Сынның бедик бизеңинден хараан
    Сылдыстыг даам кайын тура көскү.
    Амыр-Санаа ашкан артын йөрээн,
    Аттыг мерген ирейлер дег – өндүр.

    Айдың дүне күзеттээрим ховум дег,
    Айыраңнап чивеңнешкен чинчилер –
    Сылдыс – ынаам, сылдыс – төлүм, чуртталгам
    Сырынналы, чурумалы – сылдыстар.

    Реклама