Тыва поэзияның дээжизи

    0
    4
    Владимир Саарымбуу,
    Тываның чогаалчылар эвилелиниң кежигүнү.

    Ногаан чайның тоолзуг хүнү

    Дүштеримге чашкы шаавыс чуруттунуп,
    Дүне безин хүндүс ышкаш көзүлгүлээр.
    Черниң кыры базар чер чок – чечек бүргээн,
    Челээш кырлап, сенче чоруп орар-дыр мен.

    Шалыңнардан эргелиг хүн херелдерин
    Адыжымга дозуп алгаш, сенче сундум.
    Арның кызып, дидим эвес көрүжүңде
    Чажырттынмас ынакшылдың оду хып тур.

    Аас-кежик салым-чолун ужуктап каан,
    Чүрээвисте уттундурбас ногаа чайның
    Чүден чараш, хуулгаазын тоолзуг хүнүн,
    Аккан хем дег, шуушкан чылдар балай албас.
    1989.

    Улам дендээр

    Ырак черде
    Ынаам кысты сагынгаштың,
    Кудараксап,
    Куюмнай-даа бергилээр мен.

    Чараш чаңың
    Сагыжымга чуруттунуп,
    Эктимге дээп,
    Эргелени бергилээр сен.

    Ажыл-иштиң
    Агымынга алыскаштың,
    Айда, чылда
    Аргышпайн-даа баргылаар бис.

    Ынчалзажок
    Уруг эжим ыраан тудум,
    Ынакшылым
    Улам дендээр, чалгынналыр.

    * * *

    Калбак шөлге кадыыр чайып чоруп турдум,
    Канчангаш-ла карак уштап көрүп кагдым:
    Кескен сиген аразында кызыл чечек
    Келдеш дигеш, ооргаже кээп ушту.

    Сактырымга, бүрүлерден борбак шалың,
    Карак чажы төгүлген дег, ышкаш болду.
    Сөгедектей олурупкаш, көрүп ор мен –
    Канчап ону эскербейн барганым ол …
    Реклама