Тыва поэзияның дээжизи

    0
    3

    Оттук-оол Казырыкпай,
    “Дамырак” чечен чогаал каттыжыышкынның кежигүнү.

    Авамга чагаа

    Паштан эскен
    Сүттүг шайга ынааң кончуг.
    Баштай бижээн,
    Чүрээм сөңү – одуругну
    Хүндүткелдиг Тыва чем дег
    Хүлээп ап көр.

    Баштай чагган
    Баспаан хар дег саазында бо
    Бижип алган
    Бирги чагаам сени өөртүп,
    Аяк шайны
    Аартааның дег күжүң киирзин!

    Хүннээректээн
    Төрээн Тывам адын сыкпайн,
    Хүлээлгемни
    Төлеп шынчы эрттирип кааш,
    Черимге мен
    Чеде бээр мен, уткуп аар сен.

    Сеңээ, авай,
    Сеткип күзээн чагыым бо-дур:
    Камнанып чор,
    Хайлыг бачыт чагдавазын!
    Төрээн чуртту
    Төлүң шынчы камгалаар мен!
    1985

    Чалымнар

    Сүвүрлерлиг шораан бедии чалымнар
    Сүртенчиг-ле, коргунчуг-ла көзүлдү.
    Куш безин арай деп-ле ужуп четти,
    Куу булут бизеңнерге үзүп эртти.

    Көшкелерлиг, хорумнарлыг чалымнар
    Көөргеттинип, туразында көстү-дүр.
    Шугланыпкан хөртүк хары меңгиленген,
    Шуралгактыг шапкын хемнер оон баткан.

    Туман-булут өрү-куду көжүп, шуушкан
    Турум бедик чалымнарның баштарынга
    Алгым ырап, чаңгыланып тарай берди,
    Аңаа турган телер хоюп ыңай болду.

    * * *
    Өрээлимде
    Өөрүм удаан, а мен одуг.
    Башта бодал
    Пашта мүн дег хайнып кээрге,
    Чүрек сергээр
    Чүглеттинген шүлүк бижээш,
    Эртенинде
    Эжим эрге номчуп бердим.

    Хөөремиккей,
    Хөглүг-баштак демги эжим
    Ажыр адып,
    Аажок-ла алгады де:
    “Дыңнап көргер,
    Дыка солун чүве болган!
    Шак бо дүне Оттук-оолдан
    “Шаралыг чаш”
    Чап-чаа шүлүк төрүттүнген!
    Хинин кестим!
    Хире шаанче буян кылдым.
    Ам-на харын
    Алгаттырар дивээн мен бе?!”.

    Реклама